Shloka 5
Gautama–Yama Saṃvāda: Mātṛ-Pitṛ-Ṛṇa (Debt to Parents) and Śubha-Loka Attainment
केन भद्र सुखार्थेन सम्प्राप्तोडसि तपोवनम् । पदातिर्बद्धनिस्त्रिंशो धन्वी बाणी नरेश्वर,“कल्याणस्वरूप नरेश्वर! किस सुखके लिये आप इस तपोवनमें तलवार बाँधे धनुष और बाण लिये पैदल ही चले आये हैं?
kena bhadra-sukhārthena samprāpto ’si tapovanam | padātir baddha-nistriṁśo dhanvī bāṇī nareśvara ||
ഹേ കല്യാണസ്വരൂപനായ നരേശ്വരാ! ഏതു ശുഭസുഖത്തിനോ ഏതു പ്രയോജനത്തിനോ വേണ്ടി നിങ്ങൾ ഈ തപോവനത്തിലേക്ക് കാൽനടയായി, വാൾ കെട്ടി, ധനുസ്സും ബാണങ്ങളും ധരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു?
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry: a king enters a hermitage-forest armed, and Bhishma asks what ‘good’ or ‘welfare’ he seeks. It highlights that power and weapons should be guided by a clear, righteous purpose—especially in spaces dedicated to austerity and restraint.
Bhishma addresses a king who has arrived at a forest hermitage on foot, carrying sword, bow, and arrows. Bhishma questions the motive for this armed arrival, setting up a discussion about intention, conduct, and dharma in relation to ascetic spaces.