Shloka 2
अस्यैवार्थस्य सदृशं यच्छुतं मे तपोवने । जामदग्न्यस्य रामस्य यदुक्तमृषिसत्तमै:,मैंने तपोवनमें इस विषयके अनुरूप बातें सुनी हैं, जिन्हें श्रेष्ठ महर्षियोंने जमदग्निनन्दन परशुरामजीसे कहा था
asyai vārthasya sadṛśaṁ yac chrutaṁ me tapovane | jāmadagnyasya rāmasya yad uktaṁ ṛṣisattamaiḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു— ഇതേ വിഷയത്തോടു സാമ്യമുള്ള വാക്കുകൾ ഞാൻ തപോവനത്തിൽ ഒരിക്കൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്—അത് ശ്രേഷ്ഠ ഋഷിമാർ ജമദഗ്നിനന്ദനനായ രാമനോട് (പരശുരാമനോട്) പറഞ്ഞതായിരുന്നു।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma grounds his instruction in authoritative precedent: ethical guidance is strengthened by recalling what eminent sages taught in a setting of tapas, and by linking the present question to a respected earlier discourse addressed to Parashurama.
Bhishma introduces a remembered account: in a hermitage-forest he heard teachings on the same topic, spoken by great sages to Parashurama (Rama, son of Jamadagni). He is about to recount or apply that sage-instruction to the current discussion.