Shloka 7
Kṣemadarśa–Kālakavṛkṣīya Saṃvāda: Counsel on Impermanence, Non-attachment, and Composure in Dispossession
निर्विद्यति नर: कामान्निरविद्य सुखमेधते । त्यक्त्वा प्रीतिं च शोक॑ च लब्ध्वा बुद्धिमयं वसु,मनुष्यको जब कभी विषय-भोगोंसे वैराग्य होता है, तब विरक्त होनेपर वह हर्ष और शोकको त्याग देता है तथा ज्ञानमय धन पाकर नित्य सुखका अनुभव करने लगता है
bhīṣma uvāca | nirvidyati naraḥ kāmān niravidya sukham edhate | tyaktvā prītiṃ ca śokaṃ ca labdhvā buddhimayaṃ vasu ||
മനുഷ്യൻ വിഷയഭോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് നിര്വേദം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, വൈരാഗ്യത്തോടെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും രണ്ടും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ബുദ്ധിരൂപമായ ധനം ലഭിച്ച് സ്ഥിരസുഖത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Dispassion toward sense-pleasures leads to equanimity: by relinquishing both elation and grief, one gains the ‘wealth of wisdom’ (buddhi) and thereby experiences stable, lasting happiness.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and right living, Bhishma continues advising the listener (Yudhishthira in context) by describing the inner transformation of a person who turns away from sensual craving and becomes steady-minded, valuing wisdom over external enjoyments.