Shloka 236
ऋषिसमागमः — युधिष्ठिरस्य शोकवर्णनम्
Sage Assembly and Yudhiṣṭhira’s Articulation of Grief
स ज्येष्ठपुत्र: कुन्त्या वै भ्रातास्माकं च मातृज: । नारदजी! मेरी माता कुन्तीने कर्णको जन्मके पश्चात् एक पेटीमें रखकर गड़ाजीकी धारामें बहाया था। जिन्हें यह सारा संसार अबतक अधिरथ सूत एवं राधाका पुत्र समझता था, वे कुन्तीके ज्येष्ठ पुत्र और हमलोगोंके सहोदर भाई थे
sa jyeṣṭhaputraḥ kuntyā vai bhrātāsmākaṃ ca mātṛjaḥ |
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—“അവൻ കുന്തിയുടെ ജ്യേഷ്ഠപുത്രൻ തന്നെയായിരുന്നു—ഞങ്ങളോടൊന്നേ മാതാവിൽ ജനിച്ചവൻ; അതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം സഹോദരൻ. ഹേ നാരദാ! കർണ്ണനെ പ്രസവിച്ച ശേഷം എന്റെ മാതാവ് കുന്തി ആ ശിശുവിനെ ഒരു പെട്ടിയിൽ വെച്ച് നദിയുടെ പ്രവാഹത്തിൽ ഒഴുക്കിവിട്ടു. ലോകം ഇതുവരെ അധിരഥ സൂതന്റെയും രാധയുടെയും പുത്രനെന്ന് കരുതിയവൻ, യഥാർത്ഥത്തിൽ കുന്തിയുടെ ആദ്യജനനും ഞങ്ങളുടെ സഹോദരനും ആയിരുന്നു.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of truth about lineage and the duties that follow from kinship: recognizing a brother changes one’s moral obligations, intensifying themes of responsibility, remorse, and the tragic consequences of concealed identity.
Yudhiṣṭhira addresses Nārada and reveals/affirms Karṇa’s true birth: Karṇa was Kuntī’s firstborn, abandoned in a chest and set afloat on a river, later raised as the son of Adhiratha and Rādhā—making him the Pāṇḍavas’ full brother.