Shloka 35
Nakula’s Engagement with Citra-sena and Karṇa’s Sons; Śalya Re-stabilizes the Kaurava Host
व्याक्रोशन् बान्धवानन्ये तत्र तत्र परंतप । कोशद्िर्दयितैरन्ये भयाता न निवर्तिरे,प्रजानाथ! परंतप! प्राचीन देवासुर-संग्रामके समान चतुरंगिणी सेनाका विनाश करनेवाला वह मर्यादाशून्य घोर युद्ध जब चलने लगा; तब भयसे पीड़ित हुए कितने ही सैनिक अपने बन्धु-बान्धवोंको पुकारने लगे और बहुत-से योद्धा प्रियजनोंके पुकारनेपर भी पीछे नहीं लौटते थे
sañjaya uvāca |
vyākrośan bāndhavān anye tatra tatra paraṃtapa |
krośadbhir dayitair anye bhayārtā na nivartire prajānātha paraṃtapa ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പരന്തപാ! അവിടവിടെ ചിലർ ബന്ധുക്കളെ വിളിച്ചുകൂവുകയായിരുന്നു; മറ്റുചിലർ, പ്രിയർ ആർത്തിയായി വിളിച്ചിട്ടും, ഭയത്താൽ വിറച്ചിരുന്നിട്ടും പിന്നോട്ടു തിരിഞ്ഞില്ല—ഹേ പ്രജാനാഥാ, ഹേ പരന്തപാ!
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological reality of war: even among duty-bound warriors, fear and attachment surface—people call for kin, and others, panic-stricken, fail to respond even to loved ones. It underscores the human cost that accompanies kṣatriya duty and the moral gravity of battle.
Sañjaya describes the battlefield confusion: some soldiers cry out for their relatives in different places, while others—though shouted to by dear ones—do not turn back, being overwhelmed by fear amid the fierce fighting.