Shloka 466
त्वद्योषै्निहत: पाप तस्मादसि हतो रणे । जब पाण्डव शिकारके लिये तृणबिन्दुके आश्रमपर चले गये थे, उस समय पापी जयद्रथने वनके भीतर द्रौपदीको जो क्लेश पहुँचाया और पापात्मन! तुम्हारे ही अपराधसे बहुत-से योद्धाओंने मिलकर युद्धस्थलमें जो अकेले बालक अभिमन्युका वध किया था, इन्हीं सब कारणोंसे आज तुम भी रणभूमिमें मारे गये हो
tvad-doṣaiḥ nihataḥ pāpa tasmād asi hato raṇe | yadā pāṇḍavāḥ śikārārthaṁ tṛṇabindor āśramaṁ gatāḥ, tadā pāpī jayadrathaḥ vane draupadīṁ yaḥ kleśam akārayat; pāpātman, tavaiva aparādhena ca bahubhir yoddhubhiḥ sametya yuddhasthale ekākinaṁ bālakam abhimanyum avadhīt—ebhiḥ sarvaiḥ kāraṇaiḥ adya tvam api raṇabhūmau nihato 'si ||
വായു പറഞ്ഞു—ഹേ പാപി! നിന്റെ തന്നെ ദോഷങ്ങളാൽ നീ നിഹതനായിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ നീ റണത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പാണ്ഡവർ വേട്ടയ്ക്കായി തൃണബിന്ദുവിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ദുഷ്ടൻ ജയദ്രഥൻ വനത്തിൽ ദ്രൗപദിയെ പീഡിപ്പിച്ചു. പിന്നെ, ഹേ പാപാത്മാ! നിന്റെ കുറ്റം കൊണ്ടുതന്നെ അനേകം യോദ്ധാക്കൾ ഒന്നിച്ചു യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഒറ്റയായിരുന്ന ബാലൻ അഭിമന്യുവിനെ വധിച്ചു. ഈ എല്ലാകാരണങ്ങളുടെ ഫലമായി ഇന്നും നീ സമരഭൂമിയിൽ വീണിരിക്കുന്നു।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield death as the moral consequence of prior adharma: harming Draupadī and enabling the unfair, collective killing of the lone Abhimanyu. It emphasizes karma—one’s own faults become the cause of one’s downfall.
Vāyu addresses a fallen or condemned warrior, declaring that his death in battle is justified by earlier crimes: Jayadratha’s harassment of Draupadī during the Pāṇḍavas’ absence and the coordinated slaying of Abhimanyu when he was isolated.