Shloka 35
Duryodhana-vadha-pratikriyā: Harṣa, Nindā, and Kṛṣṇa’s Nīti-vyākhyā (Śalya-parva 60)
युधिछिर उवाच न ममैतत् प्रियं कृष्ण यद् राजानं वृकोदर: । पदा मूर्थ्न्यस्पृशत् क्रोधान्न च हृष्ये कुलक्षये,युधिष्ठिरने कहा--श्रीकृष्ण! भीमसेनने क्रोधमें भरकर जो राजा दुर्योधनके मस्तकको पैरोंसे ठुकराया है, यह मुझे भी अच्छा नहीं लगा। अपने कुलका संहार हो जानेसे मैं प्रसन्न नहीं हूँ
yudhiṣṭhira uvāca
na mamaitat priyaṃ kṛṣṇa yad rājānaṃ vṛkodaraḥ |
padā mūrdhny aspṛśat krodhān na ca hṛṣye kula-kṣaye ||
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—കൃഷ്ണാ, ക്രോധംകൊണ്ട് വൃകോദരൻ രാജാവായ ദുര്യോധനന്റെ ശിരസ്സിൽ പാദം വെച്ചത് എനിക്ക് പ്രിയമല്ല. എന്റെ കുലനാശത്തിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമില്ല.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Even in victory, dharma restrains triumphalism: humiliating a fallen foe and taking pleasure in the ruin of one’s own kin is ethically troubling. Yudhiṣṭhira’s response highlights remorse, restraint, and the moral cost of civil war.
After Duryodhana’s defeat, Bhīma (Vṛkodara), driven by anger, places his foot on Duryodhana’s head in a gesture of contempt. Yudhiṣṭhira tells Kṛṣṇa that this act displeases him and that he cannot feel happiness amid the destruction of his own lineage.