Shloka 39
गदायुद्ध-समारम्भः
Commencement of the Mace-Duel Proceedings
सरस्वती सर्वनदीषु पुण्या सरस्वती लोकशुभावहा सदा । सरस्वती प्राप्प जना: सुदुष्कृतं सदा न शोचन्ति परत्र चेह च,“सरस्वती सब नदियोंमें पवित्र है। सरस्वती सदा सम्पूर्ण जगत्का कल्याण करनेवाली है। सरस्वतीको पाकर मनुष्य इहलोक और परलोकमें कभी पापोंके लिये शोक नहीं करते हैं!
sarasvatī sarvanadīṣu puṇyā sarasvatī lokaśubhāvahā sadā | sarasvatī prāpya janāḥ suduṣkṛtaṃ sadā na śocanti paratra ceha ca ||
എല്ലാ നദികളിലും സരസ്വതീ അതിപുണ്യവതിയാണ്. സരസ്വതീ സദാ ലോകമംഗളകാരിണി. സരസ്വതിയെ പ്രാപിച്ചവർ (അവളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് സേവിച്ചവർ) തങ്ങളുടെ ഭയങ്കര ദുഷ്കൃത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ഒരിക്കലും ശോകിക്കുന്നില്ല।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse extols Sarasvatī as supremely purifying: contact with this sacred river is portrayed as relieving people from the burden of remorse over grave wrongdoing, both in this life and after death—highlighting the Mahābhārata theme that tīrthas and dharmic acts can support moral restoration and inner peace.
In Vaiśampāyana’s narration, the text pauses to praise the sanctity and beneficence of the river Sarasvatī, presenting it as a powerful tīrtha whose attainment (especially through pilgrimage/bathing) grants purification and consolation regarding past misdeeds.