Shloka 30
Sārasvata–Dadhīca Upākhyāna at Sarasvatī Tīrtha
Balarāma’s Pilgrimage Context
लोकान् समुत्पतन्तं तु शुभानेकान्तयाजिनाम् । ततोडग्निहोत्रिणां लोकांस्ततश्चाप्युत्पपात ह
lokān samutpatantaṃ tu śubhānekāntayājinām | tato ’gnihotriṇāṃ lokāṃs tataś cāpy utpapāta ha ||
പിന്നീട് അദ്ദേഹം അവനെ ഏകാന്തചിത്തത്തോടെ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവരുടെ ശുഭലോകങ്ങളിലേക്കു ഉയർന്ന് പറക്കുന്നതായി കണ്ടു; അവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും ഉയർന്ന് അഗ്നിഹോത്രം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരുടെ ലോകങ്ങളിലേക്കും ചെന്നതായും കണ്ടു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a dharmic hierarchy of posthumous attainments: disciplined Vedic rites—especially focused sacrifice and the daily Agnihotra—are portrayed as generating merit that leads to progressively higher, auspicious realms.
The narrator describes a figure (implied from context) being seen ascending through successive heavenly worlds—first those of secluded/single-minded sacrificers, then the realms associated with Agnihotra practitioners—marking an upward journey through merit-based destinations.