Shloka 99
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
हस्तिनासा: कूर्मनासा वृकनासास्तथा परे । दीर्घोच्छवासा दीर्घजड़्घा विकराला हाधोमुखा:,किन्हींकी नाक हाथी-जैसी, किन्हींकी कछुओंके समान और किन््हींकी भेड़ियों-जैसी थी। कोई लंबी साँस लेते थे। किन्हींकी जाँघें बहुत बड़ी थीं। किन्हींका मुख नीचेकी ओर था और वे विकराल दिखायी देते थे
hastināsāḥ kūrmanāsā vṛkanāsās tathā pare | dīrghocchvāsā dīrghajaṅghā vikarālā hādhomukhāḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ചിലർക്കു ഹസ്തിയെപ്പോലെ മൂക്ക്, ചിലർക്കു കൂർമ്മത്തെപ്പോലെ, ചിലർക്കു വൃകത്തെപ്പോലെ മൂക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിടുമായിരുന്നു; ചിലർക്കു ജംഘകൾ അത്യന്തം ദീർഘം; ചിലർ വികരാളരായി, മുഖം താഴോട്ടു തിരിഞ്ഞവരായി തോന്നി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war and moral collapse are accompanied by ominous, unsettling signs—grotesque forms and fearful imagery—suggesting a world out of balance when adharma predominates.
Vaiśampāyana continues a descriptive passage listing terrifying, abnormal-looking beings (or apparitions) with animal-like features and dreadful forms, functioning as ominous portents within the Shalya Parva war narrative.