Previous Verse
Next Verse

Shloka 4

कार्त्तिकेयाभिषेकः — Consecration of Kārttikeya and the Enumeration of His Retinue

वैशम्पायन उवाच कुरुवंशस्य सदृशं कौतूहलमिदं तव । हर्षमुत्पादयत्येव वचो मे जनमेजय,वैशम्पायनजी बोले--जनमेजय! तुम्हारा यह कौतूहल कुरुवंशके योग्य ही है। तुम्हारा वचन मेरे मनमें बड़ा भारी हर्ष उत्पन्न कर रहा है

vaiśampāyana uvāca

kuruvaṅśasya sadṛśaṁ kautūhalam idaṁ tava |

harṣam utpādayaty eva vaco me janamejaya ||

വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ജനമേജയാ! നിന്റെ ഈ കൗതുകം കുരുവംശത്തിന് യോജിച്ചതുതന്നെ. നിന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മഹാനന്ദം ഉണർത്തുന്നു.

वैशम्पायनःVaishampayana
वैशम्पायनः:
Karta
TypeNoun
Rootवैशम्पायन
FormMasculine, Nominative, Singular
उवाचsaid/spoke
उवाच:
Karma
TypeVerb
Rootवच्
FormPerfect (Paroksha-bhuta), 3rd, Singular
कुरुवंशस्यof the Kuru lineage
कुरुवंशस्य:
Adhikarana
TypeNoun
Rootकुरुवंश
FormMasculine, Genitive, Singular
सदृशम्befitting/similar (to)
सदृशम्:
Karma
TypeAdjective
Rootसदृश
FormNeuter, Nominative, Singular
कौतूहलम्curiosity/eagerness
कौतूहलम्:
Karta
TypeNoun
Rootकौतूहल
FormNeuter, Nominative, Singular
इदम्this
इदम्:
Karta
TypePronoun
Rootइदम्
FormNeuter, Nominative, Singular
तवyour/of you
तव:
Sampradana
TypePronoun
Rootयुष्मद्
Form—, Genitive, Singular
हर्षम्joy/delight
हर्षम्:
Karma
TypeNoun
Rootहर्ष
FormMasculine, Accusative, Singular
उत्पादयतिproduces/causes
उत्पादयति:
Karma
TypeVerb
Rootउत्-पद्
FormPresent, 3rd, Singular
एवindeed/just
एव:
TypeIndeclinable
Rootएव
वचःspeech/words
वचः:
Karta
TypeNoun
Rootवचस्
FormNeuter, Nominative, Singular
मेmy/of me
मे:
Sampradana
TypePronoun
Rootअस्मद्
Form—, Genitive, Singular
जनमेजयO Janamejaya
जनमेजय:
TypeNoun
Rootजनमेजय
FormMasculine, Vocative, Singular

वैशम्पायन उवाच

V
Vaiśampāyana
J
Janamejaya
K
Kuru dynasty (Kuravaṁśa)

Educational Q&A

Earnest inquiry is praised as a noble trait: a worthy listener’s curiosity sustains the transmission of dharma and history, and it gladdens the teacher-narrator who is entrusted with preserving the tradition.

Within the frame-story, Vaiśampāyana responds to King Janamejaya’s question. He commends the king’s curiosity as fitting for a Kuru and expresses that the king’s words inspire joy in him, encouraging the continuation of the narration.