Shloka 6
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
एवमुकत्वा ततो राजन्नूषीन् सर्वान् प्रतापवान्
evam uktvā tataḥ rājan ṛṣīn sarvān pratāpavān | krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ പ്രതാപവാൻ എല്ലാ മുനിമാരെയും അഭിസംബോധന ചെയ്ത് സംസാരിച്ചു. ധർമ്മാത്മാവും മഹാതേജസ്സുമുള്ളവനായിട്ടും അവൻ മഹാക്രോധത്തിൽ ആവിഷ്ടനായിരുന്നു; അതേ വേഗത്തിൽ വാക്കും പ്രവൃത്തിയും പുറപ്പെട്ടു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension central to the Mahābhārata: even a dharmic and powerful person can be seized by anger. It implicitly points to the ethical need for mastery over krodha, since wrath can distort judgment and lead to harmful outcomes.
Vaiśampāyana continues the narration to King Janamejaya, describing how a mighty, righteous figure—now overwhelmed by great anger—turns to address all the assembled sages, setting up the consequences that follow from this emotional surge.