Shloka 32
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
रत्नानि च महाहाणि धन धान्यं च पुष्कलम् | ययौ तीर्थ महाबाहुर्यायातं पृथिवीपते
ratnāni ca mahārghāṇi dhana-dhānyaṁ ca puṣkalam | yayau tīrthaṁ mahābāhur yāyātaṁ pṛthivīpate ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭൂമിനാഥാ! മഹാബാഹുവായ ബലരാമൻ ആ തീർത്ഥത്തിൽ വിധിപൂർവം ബ്രാഹ്മണർക്കു ആനകൾ, കുതിരകൾ, ഖച്ചരങ്ങൾ കെട്ടിയ രഥങ്ങൾ, അമൂല്യ രത്നങ്ങൾ, സമൃദ്ധമായ ധനധാന്യങ്ങൾ എന്നിവ ദാനം ചെയ്ത്, പിന്നെ യയാത-തീർത്ഥത്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dāna performed with vidhi (proper procedure): generosity is ethically elevated when it is disciplined, directed to worthy recipients (brāhmaṇas), and connected to sacred duty during pilgrimage.
Vaiśampāyana narrates Balarāma’s continued tīrtha-yātrā: after making substantial ritual gifts at one sacred site, he proceeds onward to Yāyāta-tīrtha.