Shloka 14
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
तस्मिंस्तु विधिवत् सत्रे सम्प्रवृत्ते सुदारुणे । अक्षीयत ततो राष्ट्र धृतराष्ट्रस्य पार्थिव
vaiśampāyana uvāca | tasmiṁs tu vidhivat satre sampravṛtte sudāruṇe | akṣīyata tato rāṣṭra dhṛtarāṣṭrasya pārthiva | krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! അത്യന്തം ദാരുണമായ ആ സത്രയജ്ഞം വിധിപൂർവ്വം ആരംഭിച്ച നിമിഷം മുതൽ തന്നെ ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ രാജ്യം ക്ഷയിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. കാരണം, ധർമ്മാത്മാവും പ്രതാപവാനുമായ ആ തപസ്വി മഹാക്രോധത്തിൽ ആവിഷ്ടനായി ചെയ്ത കർമത്തിന്റെ പ്രഭാവം രാജ്യക്ഷയത്തെ ഉണർത്തി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even actions performed with full ritual correctness (vidhivat) can become ethically destructive when driven by intense anger; power without inner restraint turns into a force that erodes social and political order.
A fearsome satra (extended sacrificial rite) begins, and from its commencement Dhṛtarāṣṭra’s realm is said to diminish—implying that the rite, propelled by a wrathful yet powerful ascetic, has tangible consequences for the kingdom.