Shloka 2
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
दत्त्वा दानं द्विजातिभ्यो रजनीं तामुपोष्य च । पूजितो मुनिसड्घैश्न प्रातरुत्थाय लाड़ली,भरतनन्दन! वहाँ ब्राह्मणोंको दान दे उस रात्रिमें निवास करनेके पश्चात् प्रातःकाल उठकर मुनिमण्डलीसे सम्मानित हो महाबली लांगलधारी बलरामने पुनः तीर्थके जलमें स्नान किया और सम्पूर्ण ऋषि-मुनियोंकी आज्ञा ले अन्य तीर्थोर्में जानेके लिये वहाँसे शीघ्रतापूर्वक प्रस्थान कर दिया
dattvā dānaṃ dvijātibhyo rajanīṃ tām upoṣya ca | pūjito munisaṅghaiś ca prātar utthāya lāṅgalī bharatanandana |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ദ്വിജബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനം നൽകി, ആ രാത്രി ഉപവാസത്തോടെ കഴിച്ച്, മുനിസംഘങ്ങളാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട പരാക്രമിയായ ലാംഗലധാരി ബലരാമൻ പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്, വീണ്ടും തീർത്ഥജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു; സർവ്വ ഋഷിമാരുടെയും അനുവാദം വാങ്ങി, മറ്റു തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുവാൻ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a dharmic model of conduct: charity to worthy recipients, self-restraint through fasting, and humility shown by accepting and seeking the blessings/permission of sages before proceeding—suggesting that spiritual discipline should accompany even heroic stature.
Balarāma, during his tīrtha-yātrā, gives gifts to Brahmins, keeps a fast through the night, is honoured by sages, rises at dawn, and then departs promptly—after taking the sages’ leave—to continue on to other sacred places.