Shloka 7
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
तत्र चैव महाराज दीक्षिते प्रपितामहे | यजतस्तस्य सत्रेण सर्वकामसमृद्धिना,महाराज! साक्षात् ब्रह्माजीने उस यज्ञकी दीक्षा ली थी। उनके यज्ञ करते समय सबकी समस्त इच्छाएँ उस यज्ञद्वारा परिपूर्ण होती थीं
tatra caiva mahārāja dīkṣite prapitāmahe | yajatas tasya satreṇa sarvakāmasamṛddhinā ||
മഹാരാജാവേ! അവിടെയേ മഹാപിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവ് ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ച്, സർവകാമസമൃദ്ധിയാൽ സമ്പന്നമായ സത്രയജ്ഞം അനുഷ്ഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു; അദ്ദേഹം യജിക്കുമ്പോൾ ആ യജ്ഞത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറുകയായിരുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic ideal that properly undertaken sacred duty (dīkṣā and yajña) sustains order and welfare: a righteous rite, performed with fullness and discipline, becomes a means by which collective needs are met rather than merely private gain.
Vaiśampāyana describes an occasion where the Grandsire (Brahmā) is consecrated for a great sacrificial session. As he performs the satra, it is portrayed as so efficacious and abundant that it brings fulfillment of desires for all present/concerned.