Shloka 14
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
तां दृष्टवा मुनयस्तुष्टास्त्वरायुक्तां सरस्वतीम् । पितामहं मानयन्तीं क्रतुं ते बहु मेनिरे
tāṃ dṛṣṭvā munayas tuṣṭās tvarāyuktāṃ sarasvatīm | pitāmahaṃ mānayantīṃ kratuṃ te bahu menire ||
വേഗത്തിൽ എത്തിയ സരസ്വതിയെ കണ്ടപ്പോൾ മുനിമാർ സന്തുഷ്ടരായി. പിതാമഹനെ (ബ്രഹ്മാവിനെ) ആദരിക്കുന്ന അവളെ കണ്ടു, അവർ ആ യാഗം അത്യന്തം വർദ്ധിച്ചും മംഗളകരമായും ആയി എന്നു കരുതി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that a rite becomes truly fruitful when conducted with proper reverence and recognition of rightful authority; honoring the venerable (Pitāmaha) is presented as a dharmic act that increases the sanctity and efficacy of the sacrifice.
Vaiśampāyana narrates that Sarasvatī arrives swiftly; the sages, pleased by her presence and by her act of honoring Pitāmaha, judge the ongoing sacrificial rite to have become especially significant and auspicious.