Shloka 50
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
आसन वै मुनयस्तत्र सरस्वत्या: समीपत: । शोभयन्त: सरिच्छेष्ठां गड्जामिव दिवौकस:
āsan vai munayas tatra sarasvatyāḥ samīpataḥ | śobhayantaḥ saricchreṣṭhāṃ gaṅgām iva divaukasaḥ, mahārāja |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—മഹാരാജാവേ! അവിടെ സരസ്വതിയുടെ സമീപത്തുള്ള തീരത്ത് മുനിമാർ ആസനം വിരിച്ച് ഇരുന്നിരുന്നു. അവരുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ സരസ്വതി, ദേവലോകവാസികൾ ഗംഗയെ അലങ്കരിക്കുന്നതുപോലെ, ശോഭിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates ascetic presence and disciplined living as forces that sanctify a place: holy rivers are not only sacred by nature, but are further ‘adorned’ by those who embody dharma through tapas and restraint.
Vaiśampāyana describes a scene near the Sarasvatī where many sages are seated along the bank; their gathering makes the river shine in splendor, compared to how the gods grace the Gaṅgā.