Shloka 12
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
अजाविकं गोखरोष्ट्रं सुवर्ण रजतं तथा । भोजयित्वा द्विजान् कामै: संतर्प्प च महाधनै:
ajāvikaṃ gokharoṣṭraṃ suvarṇa-rajataṃ tathā | bhojayitvā dvijān kāmaiḥ santarpya ca mahādhanaiḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അവൻ ആടുകളും ചെമ്മരിയാടുകളും, പശുക്കളും, കഴുതകളും, ഒട്ടകങ്ങളും, അതുപോലെ സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും ദാനമായി നൽകി; പിന്നെ ദ്വിജ ബ്രാഹ്മണരെ അവരുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഭോജനം കഴിപ്പിച്ച് മഹാധനങ്ങളാൽ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna and atithi-satkara (generous giving and hospitality): wealth is portrayed as ethically meaningful when used to honor and satisfy the learned (dvijas) through gifts and food, thereby accruing religious merit and upholding social-religious duty.
In Vaiśampāyana’s narration, a figure is described performing lavish acts of generosity—donating livestock and precious metals and then feeding Brahmins according to their desires—indicating a formal, merit-oriented distribution of wealth in the story’s unfolding events.