Shloka 24
Adhyāya 33: Rauhiṇeya (Balarāma) is welcomed and takes his seat to witness the gadā-engagement
निहतारि: स्वकां दीप्तां श्रियं प्राप्तो न संशय: । त्वया विनिहता: सर्वे धृतराष्ट्रसुता रणे
nihatāriḥ svakāṁ dīptāṁ śriyaṁ prāpto na saṁśayaḥ | tvayā vinihatāḥ sarve dhṛtarāṣṭrasutā raṇe ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—“ശത്രുക്കളെ വധിച്ച് അവൻ സംശയമില്ലാതെ തന്റെ ദീപ്തമായ കീർത്തി-ശ്രീ കൈവരിച്ചു. കാരണം യുദ്ധത്തിൽ ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും നിനക്കാൽ തന്നെ വീണുപോയി.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield success as the attainment of radiant fame, while simultaneously underscoring the heavy moral and emotional cost: the complete destruction of Dhṛtarāṣṭra’s line. It reflects the Mahābhārata’s tension between kṣatriya glory and the tragic consequences of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the enemy-slayer has achieved unquestionable glory, because the sons of Dhṛtarāṣṭra have all been killed in the fighting—an announcement that intensifies Dhṛtarāṣṭra’s impending grief and the sense of irreversible ruin.