Shloka 21
Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
मा सम यज्ञकृतां प्रीतिमाप्तुयां सज्जनोचिताम् । यदीमां रजनी व्युष्टां न हि हन्मि परान् रणे
mā sama-yajñakṛtāṁ prītim āptuyāṁ sajjanocitām | yadīmāṁ rajanīṁ vyuṣṭāṁ na hi hanmi parān raṇe ||
ഈ രാത്രി കഴിഞ്ഞ് പ്രഭാതമായിട്ടും ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ വധിക്കാതിരുന്നാൽ, യജ്ഞം ചെയ്തവർക്ക് ലഭിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള സജ്ജനോചിതമായ ആ തൃപ്തി എനിക്ക് ലഭിക്കാതിരിക്കട്ടെ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames martial resolve in ethical terms: true satisfaction worthy of the virtuous is not mere pleasure but the inner approval that comes from fulfilling one’s vowed duty—here, the duty to confront the foe once the decisive moment (dawn) arrives.
Sañjaya reports a warrior’s intense determination: he invokes a self-imprecation—renouncing the ‘noble joy’ likened to sacrificial merit—unless, after this night ends, he engages decisively and strikes the enemy in the coming battle.