Shloka 7
भीमसेनस्य कौरवसुतवधः तथा श्रुतर्वावधः
Slaying of Kaurava princes and the fall of Śrutarvā
विचुक्रुशुः पितृंस्त्वन्ये सहायानपरे पुनः । बान्धवांश्व नरव्याप्र भ्रातृन् सम्बन्धिनस्तथा,नरव्याप्र! कोई पिताको पुकारते थे, कोई सहायकोंको। प्रजानाथ! कुछ लोग अपने भाई-बन्धुओं और सगे-सम्बन्धियोंको जहाँ-के-तहाँ छोड़कर भाग गये। बहुत-से महारथी पार्थके बाणोंसे अत्यन्त घायल हो मूर्च्छित हो रहे थे
vicukruśuḥ pitṝṁs tv anye sahāyān apare punaḥ | bāndhavāṁś ca naravyāghra bhrātṝn sambandhinas tathā ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—നരവ്യാഘ്രാ! ചിലർ പിതാക്കളെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞു; മറ്റുചിലർ സഹായികളെ; ബന്ധുക്കളെയും സഹോദരന്മാരെയും മറ്റു ബന്ധങ്ങളെയും കൂടി വിളിച്ചു. ആ കലാപത്തിൽ പലരും സ്വന്തം ആളുകളെ അവിടെയേ വിട്ടിട്ട് ഓടിപ്പോയി; അനേകം മഹാരഥർ പാർഥന്റെ അമ്പുകളാൽ ഗുരുതരമായി വ്രണിതരായി ബോധംകെട്ടുവീഴുകയായിരുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and psychological cost of war: even strong warriors and tightly knit families can be broken by terror and confusion. It implicitly contrasts ideals of steadfast kṣatriya duty and loyalty with the reality that fear can drive people to abandon their own, revealing the fragility of human resolve amid violence.
Sañjaya describes a battlefield scene where soldiers and warriors cry out for fathers, comrades, and relatives. Some flee, leaving their kin behind. Many great chariot-warriors are struck hard by Arjuna’s arrows and begin to faint from their wounds.