Shloka 15
Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
सदण्डशूला दीप्ताग्रा: शीर्यमाणा: समन्ततः । उल्का भूमिं दिव: पेतुराहत्य रविमण्डलम्
sadaṇḍaśūlā dīptāgrāḥ śīryamāṇāḥ samantataḥ | ulkā bhūmiṃ divaḥ petur āhatya ravimaṇḍalam ||
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അനവധി ഉൽക്കകൾ സൂര്യമണ്ഡലത്തെ തട്ടിയെന്നപോലെ ഭൂമിയിലേക്കു വീഴാൻ തുടങ്ങി. അവയോടൊപ്പം ദണ്ഡയുക്ത ശൂലങ്ങളും പതിച്ചു. ആ ഉൽക്കകളുടെ അഗ്രഭാഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ദീപ്തിയാൽ ജ്വലിച്ചു, എല്ലാടവും പൊട്ടി ചിതറി വീണു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse functions as an omen: when human conduct descends into large-scale violence and adharma, the epic frames the world itself as reflecting that rupture. It is less a doctrinal instruction than an ethical atmosphere—nature’s terrifying signs underscore the gravity of the war’s moral collapse.
Sañjaya reports dreadful portents: meteors with blazing tips fall from the sky to the earth, seeming to strike the sun’s orb, then shatter and scatter in all directions, appearing like weapon-shapes (staff-armed spikes/spears).