Shloka 333
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
चिच्छेद तरसा युद्धे तत उच्चुक्रुशुर्जना: । आर्य! इसके बाद रणभूमिमें सत्यसेनके धनुष और दस्तानेके भी नकुलने वेगपूर्वक टुकड़े-टुकड़े कर डाले। इससे सब लोग जोर-जोरसे कोलाहल करने लगे
sañjaya uvāca | ciccheda tarasā yuddhe tat uccukruśur janāḥ |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—യുദ്ധത്തിന്റെ ഉഷ്ണത്തിൽ അവൻ അതിവേഗം അതിനെ വെട്ടിമുറിച്ചു; അത് കണ്ട ജനങ്ങൾ എല്ലാടവും ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു. തുടർന്ന് रणഭൂമിയിൽ നകുലനും മഹാവേഗത്തോടെ സത്യസേനന്റെ ധനുസ്സും അവന്റെ ഹസ്തത്രാണങ്ങൾ/കയ്യുറകളും തുണ്ടുതുണ്ടാക്കി; അതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും വലിയ കോലാഹലം മുഴക്കി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how decisive action and mastery in combat can shift the emotional climate of war: a single swift feat becomes a public signal of dominance, affecting morale and intensifying the collective response of onlookers.
Sanjaya reports that, amid battle, a warrior swiftly severs an opponent’s equipment; the crowd erupts in loud cries. In the immediate continuation (as preserved in the Gita Press prose gloss), Nakula breaks Satyasena’s bow and hand-protectors, prompting widespread tumult.