Shloka 256
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
अतिष्ठत रणे वीर: क्रुद्धरूप इवान्तक: । सब ओरसे बाणोंद्वारा विद्ध होनेपर भी पाण्डुकुमार नकुल हर्ष और उत्साहमें भरे हुए वीर योद्धाकी भाँति दूसरा धनुष हाथमें लेकर बड़े वेगसे दूसरे रथपर जा चढ़े और कुपित हुए कालके समान रणभूमिमें खड़े हो गये
sañjaya uvāca | atiṣṭhata raṇe vīraḥ kruddharūpa ivāntakaḥ | sarvataḥ bāṇair viddho 'pi pāṇḍukumāro nakulaḥ harṣotsāhabhṛto vīrayoddhā iva dvitīyaṃ dhanuḥ pāṇau gṛhītvā mahāvegād anyasmin rathāroḍhuṃ samupacakrame, kupitaḥ kāla iva raṇabhūmau samatiṣṭhat |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—രണത്തിൽ ആ വീരൻ ക്രുദ്ധരൂപനായ അന്തകനെപ്പോലെ ഉറച്ചു നിന്നു. എല്ലാദിക്കുകളിലും അമ്പുകളാൽ കുത്തേറ്റിട്ടും പാണ്ഡുകുമാരൻ നകുലൻ ഹർഷോത്സാഹത്തോടെ നിറഞ്ഞ്, കൈയിൽ മറ്റൊരു വില്ലെടുത്തു മഹാവേഗത്തിൽ മറ്റൊരു രഥത്തിൽ കയറി; പിന്നെ കോപിച്ച കാലനെപ്പോലെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അചഞ്ചലമായി നിന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights kṣatriya steadfastness: even when wounded and surrounded by danger, a warrior committed to duty does not collapse into despair but gathers resolve, replaces what is lost (a bow, a chariot), and continues the fight with disciplined courage.
Sanjaya describes Nakula in the Shalya Parva battle: though struck by arrows from all sides, he remains exhilarated and determined, takes up a second bow, mounts another chariot, and stands in the fray with a fearsome, death-like intensity.