Shloka 3
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तदाचक्ष्व द्विजोत्तम । न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्वरितं महत्,द्विजश्रेष्ठ! मैं यह सब सुनना चाहता हूँ। मुझे अपने पूर्वजोंका महान् चरित्र सुनते-सुनते तृप्ति नहीं हो रही है, अतः आप इसका वर्णन कीजिये
etad icchāmy ahaṃ śrotuṃ tad ācakṣva dvijottama | na hi tṛpyāmi pūrveṣāṃ śṛṇvānāścaritaṃ mahat ||
ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഇതുതന്നെ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതു പറഞ്ഞു തരിക. എന്റെ പൂർവ്വികരുടെ മഹത്തായ അത്ഭുതചരിതങ്ങൾ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് തൃപ്തിയില്ല; അതിനാൽ വിശദമായി വിവരണം ചെയ്യുക.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of attentive listening to ancestral narratives: a king seeks guidance and inspiration from the great deeds of predecessors, implying that remembrance of noble conduct sustains dharma and shapes responsible rulership.
King Janamejaya addresses the learned Brahmin narrator and urges him to continue the account. He says he never tires of hearing the extraordinary, great deeds of his forefathers and requests a fuller description.