Shloka 186
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
नदन्तं विस्फुरन्तं च पशुमारममारयत् । राजन! उसने पैरसे उसकी छाती और गला दोनोंको दबा दिया और उसे पशुकी तरह मारना आरम्भ किया। वह बेचारा चीखता और छटपटाता रह गया
nadantaṃ visphurantaṃ ca paśum āramamārayat | rājan! asne pādaiḥ tasya chātīṃ ca galaṃ ca ubhayaṃ pīḍayitvā taṃ paśuvat hantum ārabdhavān; sa tu dīnaḥ krośan vikṣipya caiva vyathitaḥ
അലറിക്കൊണ്ടും പുളഞ്ഞുകൊണ്ടും ഇരുന്നിട്ടും അവൻ മൃഗത്തെപ്പോലെ കൊല്ലപ്പെട്ടു. രാജാവേ! കാലുകളാൽ അവന്റെ നെഞ്ചും കഴുത്തും അമർത്തി, മൃഗവധം പോലെ അവനെ കൊല്ലാൻ തുടങ്ങി; ആ ദുഃഖിതൻ നിലവിളിച്ചും പുളഞ്ഞും മാത്രം കിടന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, when dharma and self-restraint collapse in war’s aftermath, violence becomes dehumanizing—treating a person ‘like an animal’—and thus signals an ethical descent (adharma) rather than heroic conduct.
Sanjaya describes a brutal killing: the victim cries and convulses while the attacker pins him down by pressing on his chest and throat with his feet and kills him in a beast-like manner, reporting this to King Dhṛtarāṣṭra.