Shloka 36
कथं च निहत: पाप: पाउ्चाल्य: पशुवन्मया । शस्त्रेण विजिताललोकान् नाप्नुयादिति मे मति:
kathaṁ ca nihataḥ pāpaḥ pāñcālyaḥ paśuvanmayā | śastreṇa vijitāllokān nāpnuyād iti me matiḥ ||
എന്റെ ഉറച്ച നിശ്ചയം ഇതാണ്—എന്റെ കൈകളാൽ മൃഗത്തെപ്പോലെ വധിക്കപ്പെട്ട ആ പാപിയായ പാഞ്ചാലപുത്രൻ ആയുധങ്ങളാൽ ജയിച്ച് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യലോകങ്ങൾ ഒരിക്കലും പ്രാപിക്കരുത്.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical idea that the manner of killing matters: merit-bearing “worlds” are associated with righteous combat, whereas a beast-like killing is viewed as sinful and not a source of heavenly reward.
Sañjaya reports a speaker’s grim resolve: having killed the Pāñcāla prince in a degrading, non-heroic way, he believes the victim should not gain the heavenly realms typically won by warriors through honorable use of weapons.