Shloka 19
Rudra’s Omitted Share in the Yajña (रुद्रभागानुपपत्तिः — यज्ञोपाख्यानम्)
ततो वागमरैरुक्ता ज्यां तस्य धनुषो5च्छिनत् । अथ तत् सहसा राज॑श्कछिन्नज्यं व्यस्फुरद् धनु:,तत्पश्चात् देवताओंद्वारा प्रेरित हुई वाणीने महादेवजीके धनुषकी प्रत्यंचा काट डाली। राजन! सहसा प्रत्यंचा कट जानेपर वह धनुष उछलकर गिर पड़ा
tato vāg amarair uktā jyāṃ tasya dhanuṣo ’cchinat | atha tat sahasā rājan chinnajyaṃ vyasphurad dhanuḥ ||
അതിനുശേഷം അമരന്മാർ പ്രേരിപ്പിച്ച ഒരു അശരീരവാണി അവന്റെ വില്ലിന്റെ ഞാണു മുറിച്ചു. രാജാവേ! ഞാണു മുറിഞ്ഞതുമാത്രത്തിൽ ആ വില്ല് പെട്ടെന്ന് വിറച്ച് ചാടിപ്പോയി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the limits of human (or even superhuman) force: when higher moral-cosmic order intervenes, instruments of harm can be neutralized instantly. It suggests that unchecked violence is subject to restraint by dharmic or divine governance.
A divinely prompted, disembodied voice cuts the bowstring of a powerful bow. Once unstrung, the bow snaps/jerks and springs away, signaling the sudden disabling of a weapon through divine intervention.