Shloka 7
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
बभूव वदनं तस्या: सहसा शोककर्षितम् । फुल्लपद्मपलाशाक्ष्यास्तमोग्रस्त इवांशुमान्
babhūva vadanaṃ tasyāḥ sahasā śokakarṣitam | phullapadmapalāśākṣyās tamograsta ivāṃśumān ||
അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ദുഃഖം വലിച്ചിഴച്ച് ക്ഷീണിച്ചു; വിരിഞ്ഞ താമരപ്പത്റങ്ങളുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള അവളുടെ മുഖം, ഇരുട്ടിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ട സൂര്യനെപ്പോലെ തോന്നി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overwhelming grief can eclipse even natural beauty and composure, using the ethical-emotional aftermath of violence to show the human cost of war: sorrow can ‘darken’ the inner light just as darkness obscures the sun.
The narrator describes a woman’s sudden transformation under intense sorrow: her face becomes grief-stricken, and the simile compares her diminished radiance to the sun when it is covered by darkness.