Shloka 28
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
नामर्षयत कौन्तेयो भीमसेनो महाबल: । दुःखके कारण द्रौपदीका यह भाँति-भाँतिका विलाप सुनकर महाबली कुन्तीकुमार भीमसेन इसे सहन न कर सके ।।
vaiśampāyana uvāca |
na amarṣayat kaunteyo bhīmaseno mahābalaḥ |
duḥkha-kāraṇaṃ draupadyāḥ evaṃ bhānti-bhānti-kam vilāpaṃ śrutvā mahābalī kuntī-kumāro bhīmasenaḥ etat soḍhuṃ na śaśāka ||
sa kāñcana-vicitra-aṅgaṃ ratham āruroha mahārathaḥ |
visphārya saśaraṃ cāpaṃ tūṛṇam aśvān acodayat ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ദുഃഖവും അതിന്റെ കാരണങ്ങളും ജനിപ്പിച്ച ദ്രൗപദിയുടെ പലവിധ വിലാപം കേട്ട് കുന്തീപുത്രനായ മഹാബലൻ ഭീമസേനന് അത് സഹിക്കാനായില്ല. ദ്രോണപുത്രനെ വധിക്കുമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ആ മഹാരഥൻ സ്വർണാഭൂഷിതവും വിചിത്രനിർമ്മിതവുമായ രഥത്തിൽ കയറി; അമ്പുകളോടെ ധനുസ്സു വലിച്ചു, നകുലനെ സാരഥിയാക്കി, ഉടൻ തന്നെ കുതിരകളെ പായിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how grief can ignite a powerful impulse toward retribution; it frames Bhīma’s response as a kṣatriya’s decisive resolve, while implicitly raising the ethical tension between righteous justice and anger-driven vengeance.
Hearing Draupadī’s intense lament after the night massacre, Bhīma cannot bear it; he mounts an ornate chariot, readies his bow and arrows, and rushes forward determined to kill Droṇa’s son (Aśvatthāmā), with Nakula acting as charioteer in the given account.