Shloka 15
सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
कर्णिनालीकरदंष्टस्य खड्गजिह्डस्य संयुगे । चापव्यात्तस्य रौद्रस्य ज्यातलस्वननादिन:
karṇinālīkaradaṁṣṭasya khaḍgajihvasya saṁyuge | cāpavyāttasya raudrasya jyātalasvananādinaḥ ||
യുദ്ധത്തിൽ ക്രോധം നിറഞ്ഞ കർണൻ മനുഷ്യരിൽ സിംഹംപോലെ ഭയങ്കരനായിരുന്നു. കർണി, നാളീക അമ്പുകൾ അവന്റെ ദംഷ്ട്രകൾ; സമരത്തിൽ ഉയർത്തിയ ഖഡ്ഗം അവന്റെ ജിഹ്വ. ധനുസ്സു വലിക്കുന്നത് അവന്റെ വായ് പിളർന്നതുപോലെയും, ജ്യാതങ്കാരം അവന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയും. യുദ്ധത്തിൽ ഒരിക്കലും പിൻമാറാത്ത ആ ഭീകര നരസിംഹന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരിക്കൽ ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടവരേ—എന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളേ—ഇന്ന് അശ്രദ്ധകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു।
सूत उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how negligence (pramāda) can undo even those who survived the greatest dangers: escaping a fearsome warrior in open battle does not guarantee safety if vigilance and discipline are lost afterward.
Sūta narrates a vivid, metaphor-laden portrait of Karṇa as a terrifying battlefield force, then contrasts that past survival with the present tragedy: the speaker’s own relatives, who once escaped Karṇa’s onslaught, have now been killed due to their carelessness.