Shloka 3
वैशम्पायनजी कहते हैं--युधिष्ठिरके प्रस्थान करनेपर कृष्णाने यशस्विनी कुन्तीके पास जाकर अत्यन्त दुःखसे आतुर हो वनमें जानेकी आज्ञा माँगी। वहाँ जो दूसरी स्त्रियाँ बैठी थीं, उन सबकी यथायोग्य वन्दना करके सबसे गले मिलकर उसने वनमें जानेकी इच्छा प्रकट की। फिर तो पाण्डवोंके अन्तःपुरमें महान् आर्तनाद होने लगा ।। कुन्ती च भृशसंतप्ता द्रौपदी प्रेक्ष्य गच्छतीम् । शोकविद्दलया वाचा कृच्छाद् वचनमत्रवीत्,द्रौपदीको जाती देख कुन्ती अत्यन्त संतप्त हो उठीं और शोकाकुल वाणीद्वारा बड़ी कठिनाईसे इस प्रकार बोलीं--
vaiśampāyana uvāca— yudhiṣṭhirasya prasthāne kṛṣṇā yaśasvinīṁ kuntīṁ samupetya duḥkhārtā vanam gantum ājñāṁ yayāce. tatra yā anyāḥ striya āsīnāḥ, tāḥ sarvā yathāyogyaṁ vanditvā sarvābhiḥ sārdhaṁ pariṣvajya vanagamanecchāṁ nyavedayat. tataḥ pāṇḍavānām antaḥpure mahān ārthanādo ’bhavat. kuntī ca bhṛśaṁ santaptā draupadīṁ prekṣya gacchatīm, śokavidvalayā vācā kṛcchrād vacanam abravīt.
ദ്രൗപദി പോകുന്നതു കണ്ട കുന്തി അത്യന്തം വ്യസനിച്ചു. ശോകം കീറിമുറിച്ച ശബ്ദത്തിൽ, വലിയ പ്രയാസത്തോടെ അവൾ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as steadfast companionship and propriety amid calamity: Draupadī chooses to share the Pāṇḍavas’ exile, yet she seeks Kuntī’s consent and honors the other women, showing that ethical conduct (respect, restraint, and relational duty) remains binding even in extreme grief.
As Yudhiṣṭhira departs, Draupadī approaches Kuntī, requests permission to go to the forest, salutes and embraces the other women in the palace, and announces her intention. Her leaving triggers loud lamentation in the Pāṇḍavas’ inner quarters, and Kuntī—overcome with sorrow—begins to speak to Draupadī.