Shloka 19
धन्यां चातीन्द्रियज्ञानामिमां प्राप्तां परां गतिम् । मन्ये तु माद्रीं धर्मज्ञां कल्याणीं सर्वथैव तु,इसी प्रकार अतीन्द्रिय ज्ञानसे सम्पन्न एवं परमगतिको प्राप्त हुई कल्याणमयी इस धर्मज्ञा माद्रीको भी सर्वथा धन्य मानती हूँ। जिसने अपने अनुराग, उत्तम बुद्धि और सदव्यवहारद्वारा मुझे भुलाकर जीवित रहनेके लिये विवश कर दिया। मुझको और जीवनके प्रति मेरी इस आसक्तिको धिक््कार है! जिसके कारण मुझे यह महान् क्लेश भोगना पड़ता है
vaiśaṃpāyana uvāca | dhanyāṃ cātīndriyajñānām imāṃ prāptāṃ parāṃ gatim | manye tu mādrīṃ dharmajñāṃ kalyāṇīṃ sarvathaiva tu ||
അതുപോലെ അതീന്ദ്രിയജ്ഞാനത്തിൽ സമ്പന്നയായി പരമഗതി പ്രാപിച്ച ഈ കല്യാണമയിയായ ധർമ്മജ്ഞയായ മാദ്രിയെയും ഞാൻ സർവ്വഥാ ധന്യയെന്ന് കരുതുന്നു.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames true blessedness as grounded in dharma and inner realization: one is ‘fortunate’ not merely by worldly status but by suprasensory insight (atīndriyajñāna) and attainment of the highest good (parā gati). It also upholds ethical excellence—being dharma-knowing and auspicious in conduct—as worthy of praise.
The narrator Vaiśaṃpāyana offers an evaluative comment, praising a woman who has attained the supreme state and then explicitly extending the same commendation to Mādrī, describing her as virtuous and knowledgeable in dharma. The focus is on moral-spiritual appraisal rather than action.