Shloka 10
तां क्रोशन्ती पृथा दुःखादनुवब्राज गच्छतीम् । अथापश्यत् सुतान् सर्वान् हृताभरणवासस:,रोती-बिलखती, वनको जाती हुई द्रौपदीके पीछे-पीछे कुन्ती भी दुःखसे व्याकुल हो कुछ दूरतक गयीं, इतनेहीमें उन्होंने अपने सभी पुत्रोंको देखा, जिनके वस्त्र और आभूषण उतार लिये गये थे
tāṁ krośantīṁ pṛthā duḥkhād anuvabrāja gacchatīm | athāpaśyat sutān sarvān hṛtābharaṇavāsasaḥ ||
ദുഃഖത്തിൽ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ദ്രൗപദിയെ പിന്തുടർന്ന് പൃഥാ (കുന്തി)യും ശോകാകുലയായി കുറെ ദൂരം നടന്നു. അപ്പോൾ അവൾ തന്റെ പുത്രന്മാരെയെല്ലാം കണ്ടു—അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും കവർന്നെടുത്ത നിലയിൽ.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma in public life produces cascading harm: the dishonoring of a woman and the stripping of the rightful heirs symbolize the erosion of dignity and justice. It implicitly condemns a polity where power overrides moral restraint.
Draupadī, crying in distress, is being led away; Kuntī follows her in grief. Kuntī then sees her sons (the Pāṇḍavas) in a state of disgrace, with their clothing and ornaments taken—indicating their subjugation and the severity of their humiliation.