Shloka 37
वैशम्पायन उवाच इत्युक्तवति पार्थे तु श्रीमान् माद्रवतीसुतः । प्रगृह्य विपुलं बाहुं सहदेव: प्रतापवान्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! अर्जुनके ऐसा कहनेपर परम सुन्दर प्रतापी वीर माद्रीनन्दन सहदेवने अपनी विशाल भुजा ऊपर उठाकर शकुनिके वधकी इच्छासे इस प्रकार कहा; उस समय उनके नेत्र क्रोधसे लाल हो रहे थे और वे फुँफकारते हुए सर्पकी भाँति उच्छवास ले रहे थे
vaiśampāyana uvāca | ity uktavati pārthe tu śrīmān mādravatīsutaḥ | pragṛhya vipulaṃ bāhuṃ sahadevaḥ pratāpavān |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—പാർത്ഥൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ശ്രിമാനും പ്രതാപവാനുമായ മാദ്രിസുതൻ സഹദേവൻ തന്റെ വിശാലഭുജം ഉയർത്തി।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between righteous self-control and the surge of anger when confronted with deceit and harm. Sahadeva’s impulse toward retribution against Śakuni shows how easily dharma can be strained in moments of provocation, especially for warriors bound to protect honor and justice.
After Arjuna’s statement, Sahadeva—Mādrī’s son—visibly reacts: he raises his arm and prepares to speak, driven by the desire to kill Śakuni. The narration emphasizes his wrath through physical signs (reddened eyes, serpent-like hissing breath), marking a sharp escalation in the scene.