Shloka 2
अजिनै: संवृतान् दृष्टवा हृतराज्यानरिंदमान् | प्रस्थितान् वनवासाय ततो दुःशासनोडब्रवीत्,जिनका राज्य छिन गया था, वे शत्रुदमन पाण्डव जब मृगचर्मसे अपने अंगोंको ढँककर वनवासके लिये प्रस्थित हुए, उस समय दुःशासनने सभामें उनको लक्ष्य करके कहा --[
ajinaḥ saṁvṛtān dṛṣṭvā hṛtarājyān ariṁdamān | prasthitān vanavāsāya tato duḥśāsano ’bravīt ||
മാൻതോലിൽ പൊതിഞ്ഞ്, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട, ശത്രുനിഗ്രഹികളായ പാണ്ഡവർ വനവാസത്തിനായി പുറപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ദുഃശാസനൻ സഭയിൽ അവരെ ലക്ഷ്യമാക്കി സംസാരിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma manifests as public humiliation of the dispossessed; ethical failure is not only in unjust outcomes (loss of kingdom) but also in the cruelty and mockery that accompany them.
After losing their kingdom, the Pandavas don deerskins and begin their forest exile; at that moment, Duḥśāsana speaks in the assembly, targeting them—setting the tone of taunting and moral degradation in the Kaurava court.