Shloka 15
पाण्डवानां वनप्रस्थानवर्णनम् / The Pāṇḍavas’ Departure for the Forest
Vidura’s Report and Portents
क़ुद्धस्प तस्य सर्वेभ्य: स्रोतोभ्य: पावकर्चिष: । वृक्षस्येव विनिश्चेरु: कोटरेभ्य: प्रदह्यत:,उस समय क्रोधमें भरे हुए भीमसेनके रोम-रोमसे आगकी चिनगारियाँ निकल रही थीं; ठीक उसी तरह, जैसे जलते हुए वृक्षके कोटरोंसे आगकी लपटें निकलती दिखायी देती हैं
kuddhas tu tasya sarvebhyaḥ srotobhyaḥ pāvakārcīṣaḥ | vṛkṣasyeva viniśceruḥ koṭarebhyaḥ pradahyataḥ ||
അപ്പോൾ ക്രോധത്തിൽ കത്തിയ ഭീമസേനന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുമെല്ലാം അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നി; കത്തുന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ പൊത്തുകളിൽ നിന്ന് ജ്വാലകൾ പുറപ്പെടുന്നതുപോലെ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile to warn that anger, even in a strong and otherwise dharmic hero, can become consuming and dangerous—like fire spreading from within—thereby threatening discernment and ethical restraint.
In the Sabha (royal assembly) setting, Bhīmasena is portrayed as seething with rage; the poet describes his fury as if sparks are erupting from his body, comparable to flames shooting from the hollows of a burning tree, heightening the tension and hinting at impending retaliation.