Shloka 5
Śakrasya Divyā Sabhā
Indra’s Radiant Assembly Hall
बिश्रद् वपुरनिर्देश्यं किरीटी लोहिताड़द: । विरजोअम्बरकश्षित्रमाल्यो ह्वीकीर्तिद्युतिभि: सह,उस समय वे अवर्णनीय रूप धारण करते हैं। उनके मस्तकपर किरीट रहता है और दोनों भुजाओंमें लाल रंगके बाजूबंद शोभा पाते हैं। उनके शरीरपर स्वच्छ वस्त्र और कण्ठमें विचित्र माला सुशोभित होती है। वे लज्जा, कीर्ति और कान्ति--इन देवियोंके साथ उस दिव्य सभामें विराजमान होते हैं
visphurad vapuḥ anirdeśyaṃ kirīṭī lohitāṅgadaḥ | virajo’mbara-kaś citra-mālyo hrī-kīrti-dyutibhiḥ saha ||
അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപം വർണ്ണനാതീതമായി ദീപ്തമാകുന്നു. ശിരസ്സിൽ കിരീടം, ഭുജങ്ങളിൽ ചുവന്ന അങ്കദങ്ങൾ, ദേഹത്ത് നിർമല വസ്ത്രങ്ങൾ, കണ്ഠത്തിൽ വിചിത്ര മാല—ഇവയാൽ അദ്ദേഹം ശോഭിക്കുന്നു. ആ ദിവ്യസഭയിൽ അദ്ദേഹം ഹ്രീ, കീർത്തി, ദ്യുതി എന്ന ദേവീശക്തികളോടൊപ്പം വിരാജിക്കുന്നു.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links outward splendour with inner virtue: true majesty is portrayed as accompanied by ethical qualities—modesty (hrī), rightful fame (kīrti), and spiritual radiance (dyuti). Power in a royal or divine court is idealized as inseparable from moral restraint and auspicious conduct.
Nārada is describing a majestic figure seated in a divine assembly hall. The description emphasizes his radiant, indescribable form and regal ornaments, and it heightens the scene by stating that personified virtues—Modesty, Fame, and Splendour—attend him, underscoring the sanctity and grandeur of the सभा.