Shloka 14
Śakrasya Divyā Sabhā
Indra’s Radiant Assembly Hall
वातस्कन्धो विशाखशक्ष विधाता काल एव च | करालदन्तस्त्वष्टा च विश्वकर्मा च तुम्बुरु:,पराशर, पर्वत, सावर्णि, गालव, शंख, लिखित, गौरशिरा मुनि, दुर्वासा, क्रोधन, श्येन, दीर्घतमा मुनि, पवित्रपाणि, सावर्णि (द्वितीय), याज्ञवल्क्य, भालुकि, उद्दालक, श्वेतकेतु, ताण्ड्य, भाण्डायनि, हविष्मान्, गरिष्ठ, राजा हरिश्वन्द्र, हृद्य, उदरशाण्डिल्य, पराशरनन्दन व्यास, कृषीवल, वातस्कन्ध, विशाख, विधाता, काल, करालदन्त, त्वष्टा, विश्वकर्मा तथा तुम्बुरु--ये और दूसरे अयोनिज या योनिज मुनि एवं वायु पीकर रहनेवाले तथा हविष्य- पदार्थोंको खानेवाले महर्षि सम्पूर्ण लोकोंके अधीश्वर वज्रधारी इन्द्रकी उपासना करते हैं
vātaskandho viśākhaś ca vidhātā kāla eva ca | karāladantas tvaṣṭā ca viśvakarmā ca tumburuḥ ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—വാതസ്കന്ധൻ, വിശാഖൻ, വിധാതാവ്, കാലൻ; കരാലദന്തൻ, ത്വഷ്ടാവ്, വിശ്വകർമ്മാവ്, കൂടാതെ തുംബുരു—ഇവരും മറ്റു അനേകം മുനിമാരും സകലലോകാധിപനായ വജ്രധാരി ഇന്ദ്രനെ ഉപാസിക്കുന്നു।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a hierarchical cosmic order in which even extraordinary ascetics and eminent divine figures acknowledge Indra’s sovereignty; it presents devotion and recognition of rightful authority as part of maintaining dharmic order.
Nārada is listing renowned beings—sages and divine artisans/musicians—and describing their austere modes of life, concluding that they all worship Indra, thereby emphasizing Indra’s universal lordship across the worlds.