Shloka 89
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
वैशम्पायन उवाच विदुरस्य वच: श्रुत्वा नोचु: किंचन पार्थिवा: । कर्णो दुःशासन त्वाह कृष्णां दासीं गृहान्ू नय,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! विदुरकी यह बात सुनकर भी सब राजालोग कुछ न बोले। उस समय कर्णने दुःशासनसे कहा--“इस दासी द्रौपदीको अपने घर ले जाओ'
vaiśampāyana uvāca | vidurasya vacaḥ śrutvā nocuḥ kiñcana pārthivāḥ | karṇo duḥśāsanaṃ tv āha kṛṣṇāṃ dāsīṃ gṛhān naya |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ജനമേജയാ! വിദുരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും രാജാക്കന്മാർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ കർണ്ണൻ ദുഃശാസനനോട് പറഞ്ഞു—“ദാസിയെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണയെ (ദ്രൗപദിയെ) അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുക.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When righteous counsel is heard but not acted upon, silence itself becomes a moral failure. The verse highlights how a court’s refusal to speak against wrongdoing enables further injustice, turning authority into an instrument of humiliation.
After Vidura speaks (urging a dharmic response), the assembled kings remain silent. Karṇa then instructs Duḥśāsana to take Draupadī (Kṛṣṇā), derogatorily labeled a slave-girl, into the inner quarters—escalating the outrage in the Kuru assembly.