Shloka 27
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
उस कोलाहलके शान्त होनेपर राधानन्दन कर्ण क्रोधसे मूर्च्छिंत हो उसकी सुन्दर बाँह पकड़कर इस प्रकार बोला ।। कर्ण उवाच दृश्यन्ते वै विकर्णेह वैकृतानि बहून्यपि । तज्जातस्तद्विनाशाय यथाग्निररणिप्रज:,कर्णने कहा-विकर्ण! इस जगतमें बहुत-सी वस्तुएँ विपरीत परिणाम उत्पन्न करनेवाली देखी जाती हैं। जैसे अरणिसे उत्पन्न हुई अग्नि उसीको जला देती है, उसी प्रकार कोई-कोई मनुष्य जिस कुलमें उत्पन्न होता है, उसीका विनाश करनेवाला बन जाता है
karṇa uvāca | dṛśyante vai vikarṇeha vaikṛtāni bahūny api | tajjātas tadvināśāya yathāgnir araṇiprajaḥ ||
കർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വികർണ്ണാ! ഈ ലോകത്തിൽ പലതും വിപരീതവും ഹാനികരവുമായ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. അരണിക്കട്ടകളിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഗ്നി ഒടുവിൽ ആ കട്ടകളെയേ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ചിലർ തങ്ങൾ ജനിച്ച കുലത്തിനുതന്നെ നാശകാരണമാകുന്നു।
कर्ण उवाच
Educational Q&A
Karna uses a moral analogy: causes can generate their own destroyers. One should recognize that a person born within a lineage may act against its welfare, just as fire produced from araṇi-sticks consumes the very sticks that produced it.
After the commotion subsides, Karna—angered—addresses Vikarna and rebukes him through a pointed metaphor, implying that someone within a family can become the agent of that family’s downfall.