Shloka 27
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
उत्पतन्तं महाराज गगनादिव भास्करम् | ततः कमलपत्राक्ष॑ं कृष्ण लोकनमस्कृतम् । ववन्दे तत् तदा तेजो विवेश च नराधिप,महाबाहु शिशुपाल वज्रके मारे हुए पर्वत-शिखरकी भाँति धराशायी हो गया। महाराज! तदनन्तर सभी नरेशोंने देखा; चेदिराजके शरीरसे एक उत्कृष्ट तेज निकलकर ऊपर उठ रहा है; मानो आकाशसे सूर्य उदित हुआ हो। नरेश्वर! उस तेजने विश्ववन्दित कमलदललोचन श्रीकृष्णको नमस्कार किया और उसी समय उनके भीतर प्रविष्ट हो गया
utpatantaṁ mahārāja gaganād iva bhāskaram | tataḥ kamalapatrākṣaṁ kṛṣṇaṁ lokanamaskṛtam | vavande tat tadā tejo viveśa ca narādhipa ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—മഹാരാജാ, അപ്പോൾ ചേദിരാജന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പരമ തേജസ് മേലോട്ടുയർന്നു; ആകാശത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചതുപോലെ. ആ തേജസ് ലോകവന്ദ്യനായ കമലനേത്രൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ നമസ്കരിച്ച് തത്സമയം അവനിൽ ലയിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores Kṛṣṇa’s supreme divinity: the ‘tejas’ (spiritual radiance/essence) ultimately belongs to and returns to him. Even an enemy’s end becomes a revelation of cosmic order—violence and arrogance lead to ruin, while the divine source remains the final refuge and ground of being.
After the fall of the opposing king (contextually Śiśupāla), the assembled rulers witness a brilliant radiance rise upward like the sun. That radiance bows to Kṛṣṇa and then merges into him, marking a dramatic sign of Kṛṣṇa’s lordship and the resolution of the episode.