Shloka 7
मायासभायां दुर्योधनस्य अवमान-प्रसङ्गः
Duryodhana’s Humiliation in the Hall of Māyā
येनेदमीरितं वाक््यं ममैतं तनयं प्रति । प्राउजलिस्तं नमस्यामि ब्रवीतु स पुनर्वच:,“मेरे इस पुत्रके विषयमें जिन्होंने यह बात कही है, उन्हें मैं हाथ जोड़कर प्रणाम करती हूँ। चाहे वे कोई देवता हों अथवा और कोई प्राणी? वे फिर मेरे प्रश्नका उत्तर दें। मैं यह यथार्थरूपसे सुनना चाहती हूँ कि मेरे इस पुत्रकी मृत्युमें कौन निमित्त बनेगा?”
yenedam īritaṁ vākyaṁ mamaitaṁ tanayaṁ prati | prāñjalistaṁ namasyāmi bravītu sa punar vacaḥ |
എന്റെ ഈ പുത്രനെക്കുറിച്ച് ഈ വാക്ക് ഉച്ചരിച്ചവനോട് ഞാൻ കൈകൂപ്പി നമസ്കരിക്കുന്നു. അവൻ ദേവനായാലും മറ്റേതെങ്കിലും സത്തയായാലും—വീണ്ടും സംസാരിച്ച് എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തരട്ടെ. എന്റെ പുത്രന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകുന്നത് ആരെന്നു ഞാൻ യഥാർത്ഥമായി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights reverence toward truthful speech and the ethical demand to seek clarity about grave matters. Even a powerful figure approaches knowledge with humility (joined palms) and insists on hearing the truth rather than relying on rumor or partial information.
Bhishma responds to a prior utterance about his son. He respectfully calls upon the speaker—whether divine or otherwise—to repeat the statement and explicitly answer who will be the instrumental cause (nimitta) of the son’s death.