Shloka 17
Śiśupāla-vadha in the Rājasūya-sabhā (शिशुपालवधः — राजसूयसभायाम्)
उत्पतन्तं तु वेगेन पुन: पुनररिंदम: । नस तं॑ चिन्तयामास सिंह: क्रुद्धो मृगं यथा,भीमको बार-बार वेगसे उछलते देख शत्रुदमन शिशुपालने उनकी कुछ भी परवाह नहीं की, जैसे क्रोधमें भरा हुआ सिंह मृगको कुछ भी नहीं समझता
utpatantaṁ tu vegena punaḥ punar arindamaḥ | na sa taṁ cintayāmāsa siṁhaḥ kruddho mṛgaṁ yathā ||
ഭീമൻ വേഗത്തോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചാടിയുയർന്നിട്ടും ശത്രുദമനായ ശിശുപാലൻ അവനെ കുറിച്ച് ഒട്ടും പരിഗണിച്ചില്ല; ക്രുദ്ധനായ സിംഹം മൃഗത്തെ കണക്കാക്കാത്തതുപോലെ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that genuine strength and dignity are not shaken by repeated provocation; noisy or frantic aggression may be ignored by one who is truly powerful and composed.
In the royal assembly context, Śiśupāla repeatedly erupts with forceful outbursts; the ‘foe-subduer’ (here understood as Bhīma in the given Hindi gloss) does not bother to respond, likened to an angry lion disregarding a deer.