Shloka 5
अवलिप्तस्य मूर्खस्य केशवं स्तोतुमिच्छत: । कथं भीष्म न ते जिह्ला शतधेयं विदीर्यते,भीष्म! तुम्हें अपने ज्ञानीपनका बड़ा घमंड है, परंतु तुम हो वास्तवमें बड़े मूर्ख! ओह! इस केशवकी स्तुति करनेकी इच्छा होते ही तुम्हारी जीभके सैकड़ों टुकड़े क्यों नहीं हो जाते?
avaliptasya mūrkhasya keśavaṃ stotum icchataḥ | kathaṃ bhīṣma na te jihvā śatadheyāṃ vidīryate ||
ഭീഷ്മാ! ജ്ഞാനത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ മൂഢൻ. കേശവനെ സ്തുതിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം തോന്നിയ ഉടനെ നിന്റെ നാവ് നൂറായി പിളരാത്തത് എങ്ങനെ?
शिशुपाल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of speech: arrogance and abusive language are portrayed as moral failings, especially when directed against revered figures. It implicitly contrasts hostile, pride-driven rhetoric with respectful praise rooted in perceived dharma.
In the royal assembly during the Rājasūya context, Śiśupāla attacks Bhīṣma for honoring Kṛṣṇa (Keśava). He mocks Bhīṣma’s judgment and suggests that praising Keśava should bring immediate disgrace or punishment, escalating the public confrontation.