Shloka 25
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“അവൻ തന്നെയാകും എന്റെ കൈകൊണ്ട് വധിക്കപ്പെടുക; ഇതിൽ സംശയമില്ല. രാജാക്കളേ! കേശി ദൈത്യനെ വധിച്ച അനന്തപരാക്രമനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോടു ഞാൻ അർപ്പിച്ച പൂജയെ നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും സഹിക്കാനാകാതെ വരുമെങ്കിൽ, ആ ബലവാന്മാരുടെ ശിരസ്സുകളിൽ ഞാൻ ഈ പാദം വെച്ചിരിക്കുന്നു. നന്നായി ആലോചിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ ഇത് പറഞ്ഞത്. ഇതിന് മറുപടി പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മുന്നോട്ട് വരട്ടെ. അവൻ എന്റെ കൈകൊണ്ട് വധയോഗ്യനാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral weight of a public vow: once a person is declared “vadhya” (deserving death) without doubt, the speaker binds himself to retributive action, raising the ethical question of whether anger and honor should override restraint and due process.
In the courtly setting of the Sabha Parva, the narrator reports a forceful declaration that a particular offender will certainly be slain by the speaker, signaling escalation from insult and rivalry toward lethal consequences.