Shloka 20
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“അവൻ തന്നെയാകും എന്റെ കൈകളാൽ നിശ്ചയമായി വധിക്കപ്പെടുക; ഇതിൽ സംശയമില്ല. രാജാക്കളേ! കേശീ ദൈത്യനെ വധിച്ച അനന്തപരാക്രമിയായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോടു ഞാൻ അർപ്പിച്ച പൂജയെ നിങ്ങളിൽ ആരെല്ലാം സഹിക്കാനാവില്ലയോ, ആ എല്ലാ ബലവാന്മാരുടെയും ശിരസ്സിന്മേൽ ഞാൻ ഈ പാദം വെച്ചിരിക്കുന്നു. നന്നായി ആലോചിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞത്. മറുപടി പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മുന്നോട്ടുവരട്ടെ. അവൻ എന്റെ കൈകളാൽ വധയോഗ്യനാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the ethical force of a solemn vow: when a grave transgression is perceived, the speaker asserts certainty of punishment, presenting the act of slaying as a determined, duty-aligned consequence rather than a hesitant impulse.
Vaiśampāyana, as narrator, reports a decisive declaration that a particular offender is ‘to be slain’ by the speaker, emphasizing inevitability and removing doubt about the forthcoming retaliation.