Shloka 11
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
तस्मिन्नभ्यर्चिते कृष्णे सुनीथ: शत्रुकर्षण: । अतिताम्रेक्षण: कोपादुवाच मनुजाधिपान्,स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है इस प्रकार श्रीकृष्णका पूजन सम्पन्न हो जानेपर शत्रुविजयी शिशुपालने क्रोधसे अत्यन्त लाल आँखें करके समस्त राजाओंसे कहा--
tasminn abhyarcite kṛṣṇe sunīthaḥ śatrukarṣaṇaḥ | atitāmrekṣaṇaḥ kopād uvāca manujādhipān, sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ ||
ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ യഥാവിധി പൂജിച്ചപ്പോൾ, ശത്രുനിഗ്രഹനായ സുനീതപുത്രൻ ശിശുപാലൻ കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്നുകൊണ്ട് സമവേത രാജാക്കന്മാരോട് പറഞ്ഞു—“അവൻ തന്നെയാണ് എന്റെ കൈയ്യാൽ വധയോഗ്യൻ—ഇതിൽ സംശയമില്ല.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how uncontrolled anger and wounded pride can turn a public act of honoring virtue into a pretext for violence. Ethically, it contrasts reverence for the worthy (Kṛṣṇa’s honoring) with envy-driven hostility (Shiśupāla’s vow), showing how adharma begins as inner resentment before becoming open threat.
After Kṛṣṇa is formally honored in the royal assembly, Shiśupāla—identified through his mother Sunīthā—erupts in rage, his eyes reddening, and declares before the kings that he will kill Kṛṣṇa without doubt. This is the immediate lead-in to the famous confrontation culminating in Shiśupāla’s downfall.