Shloka 25
अर्जुनस्योत्तरदिग्विजयः
Arjuna’s Northern Conquests and Tribute Collection
दुर्निरीक्ष्यो हि भूतानां तेजसा भ्यधिकं॑ बभौ । आदित्य इव मध्याह्ले सहस्रकिरणावृत:,अब वह उत्तम ध्वज सहस्रों किरणोंसे आवृत मध्याह्नकालके सूर्यकी भाँति अपने तेजसे अधिक प्रकाशित होने लगा। प्राणियोंक लिये उसकी ओर देखना कठिन हो गया। वह वृक्षोंमें कहीं अटकता नहीं था, अस्त्र-शस्त्रोंद्वारा कटता नहीं था। राजन्! वह दिव्य और श्रेष्ठ ध्वज इस लोकके मनुष्योंको दृष्टिगोचर मात्र होता था
durnirīkṣyo hi bhūtānāṃ tejasā bhyadhikaṃ babhau | āditya iva madhyāhne sahasrakiraṇāvṛtaḥ ||
ആ ധ്വജം ജീവികൾക്ക് നോക്കാൻ തന്നെ ദുഷ്കരമായി; കാരണം അത് തന്റെ തേജസ്സാൽ അത്യധികം ദീപ്തമായി—സഹസ്രകിരണങ്ങളാൽ ആവൃതമായ മധ്യാഹ്നസൂര്യനെപ്പോലെ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Extraordinary power and glory—especially when presented as divinely sanctioned—can overwhelm ordinary beings; therefore, such splendor in kingship should be accompanied by humility and ethical restraint, since it naturally compels reverence and fear.
The narrator describes a supremely radiant standard (dhvaja) whose brilliance makes it difficult to behold, comparing it to the midday sun surrounded by countless rays—an image meant to convey the exceptional, almost otherworldly majesty associated with the scene and its royal context.